ហេតុអ្វីបានជានាំគ្នាអបអរសាទរចំពោះសេចក្តីសរេចរបស់ ICJ ក្នុងករណីប្រាសាទព្រះវិហារ ?

ដោយៈ  ឆាំ ឆានី ១១ វិច្ឆិការ ២០១៣

ទាំងរដ្ឋាភិបាល ទាំងបក្សប្រឆាំង និងពលរដ្ឋខ្មែរជាច្រើនបាននាំគ្នាអបអរសាទរ ចំពោះ សេចក្តី​សម្រេចរបស់ ICJ នៅថ្ងៃទី១១ វិច្ឆិការ ២០១៣​នេះថាជាជ័យជំនៈដ៏សម្បើម របស់កម្ពុជា ។

សំរាប់ខ្ញុំ  ឆាំ ឆានី  គ្មានអ្វីក្រៅពីហួសចិត្ត និងអស់សំណើច បន្ទាប់ពីបានឃើញ អ្នកទាំង នោះនាំគ្នាអបអរសាទរ ចំពោះសេចក្តីសម្រេចរបស់ ICJ នៅពេលនេះឡើយ  ។

ដោយហេតុថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នកទាំងនោះមិនគិតអំពី​ដើមចម ដែលធ្វើឲ្យមានជម្លោះ​ក្នុងរឿង​ប្រាសាទ​ព្រះ​វិហារ ?​ ។ អ្នកណាក៏ដឹងដែរថា ក្រោមការ​ដឹកនាំ​របស់​អតីតមហា​ក្ស័ត្ស នរោត្តម ស៊ីហនុ ICJ បានសម្រេច​ឲ្យកម្ពុជាឈ្នះក្តី ក្នុងរឿងប្រាសាទព្រះវិហារ​នេះតាំងពីថ្ងៃទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៦២ ម្លេះ ដូច្នេះការសម្រេចរបស់  ICJ នៅពេល​នេះគឺគ្រាន់តែធ្វើ ទៅតាមអំណាចសាលក្រមកាលពីថ្ងៃទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៦២ ប៉ុណ្ណោះ មិនមានអ្វីប្លែកនិងអស្ចារគួរឲ្យអបអរនោះទេ ។

អនុសារណៈយោគយល់គ្នាឆ្នាំ២០០៥ រវាងភាគីកម្ពុជា ថៃ គឺជាដើមចមនៃបញ្ហា​ព្រោះអនុសារណៈនេះរដ្ឋាភិបាល ហ៊ុន សែន បានអនុញ្ញាត្តឲ្យភាគីថៃ មានសិទ្ធិក្នុងការ​គ្រប់គ្រងអភិវឌ្ឍន៍រួមលើប្រាសាទព្រះវិហារជាមួយកម្ពុជា និងបង្កើតឲ្យមានតំបន់សរ ត្រួតស៊ីគ្នាលើដីខ្មែរជាដើម ។

ការឈ្នះក្តីក្នុងរឿងប្រាសាទព្រះវិហារនៅពេលនេះ វាគ្រាន់តែជាល្បិចកលដដែលៗ ក្នុងការកេងចំណេញនយោបាយរបស់ ហ៊ុន សែន តែប៉ុណ្ណោះ ។  ហ៊ុន សែន អ្នក​អនុញ្ញាតឲ្យថៃឈ្លានពាន ហើយ ហ៊ុន សែន ក៏ជាអ្នកតក្តីដើម្បីបំភាន់ភ្នែកខ្មែរ គឺមិន​ខុសគ្នានិងយួន បង្កើតឲ្យមានខ្មែរក្រហមសម្លាប់ខ្មែរ ហើយយួនក៏ជាអ្នកផ្តួល​រំលំខ្មែរ​ក្រហម រួចលើបន្តុប ហ៊ុន សែន ដើម្បីឲ្យខ្មែរដឹងគុណនោះឡើយ ។

សំរាប់ ICJ ដែលជាតុលាការឯករាជ្យវិញ បើទោះជា ហ៊ុន សែន បានកាត់ប្រាសាទព្រះវិហារ ជាកង់ៗឲ្យទៅថៃក៏ដោយ ក៏ការសម្រេចរបស់ ICJ មិនអាចផ្ទុយពីការសម្រេចកាលពីថ្ងៃទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៦២ ឡើយ ៕