Thursday, November 08, 2012

កិច្ចការ ១៤ Acts of the Apostles (Why and how Christianity spread in the 1st century)




លោក​ប៉ូល និង​លោក​បារណាបាស ​នៅ​ក្រុង​អ៊ីកូនាម

នៅ​ក្រុង​អ៊ីកូនាម ក៏​កើត​មាន​ដូច្នោះ​ដែរ។  លោក​ប៉ូល និង​លោក​បារណាបាស​ បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ សាលា​ប្រជុំ របស់​ជន​ជាតិ​យូដា, ហើយ ​មាន​ប្រសាសន៍ ​រហូត​ដល់​ជន​ជាតិ​យូដា និង​ជន​ជាតិ​ក្រិក​ ដ៏​ច្រើន​ លើសលប់​ នាំ​គ្នា​ជឿ។  ប៉ុន្តែ ជន​ជាតិ​យូដា ​ដែល​មិន​ព្រម​ជឿ បាន​ញុះញង់​សាសន៍​ដទៃ និង​ជំរុញ​គេ ​អោយ​មាន​ចិត្ត​ប៉ុនប៉ង ​ធ្វើ​បាប​ពួក​បង​ប្អូន​ ទៀត​ផង។  លោក​ប៉ូល និង​លោក​បារណាបាស ​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​ ក្រុង​អ៊ីកូនាម ​ជា​យូរ​ថ្ងៃ។  លោក​ទាំង​ពីរ​ មាន​ចិត្ត​អង់អាច ដោយ​ទុក​ចិត្ត​ លើ​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​ បាន​បញ្ជាក់​ ព្រះបន្ទូល ​អំពី​ព្រះគុណ ​របស់​ព្រះអង្គ, គឺ​ទ្រង់​ ប្រោស​ប្រទាន ​អោយ​លោក​ទាំង​ពីរ ​សំដែង​ទី​សំគាល់ ​ដ៏​អស្ចារ្យ និង​ឫទ្ធិបាដិហារិយ៍​ ផ្សេងៗ។  មនុស្សម្នា ​នៅ​ក្រុង​នោះ​ បាន​បាក់​បែក​គ្នា; អ្នក​ខ្លះ​ កាន់​ខាង​សាសន៍​យូដា, អ្នក​ខ្លះ​ទៀត ​កាន់​ខាង​ក្រុម​សាវ័ក។  សាសន៍​ដទៃ និង​សាសន៍​យូដា បាន​សម​គំនិត​គ្នា​ ជា​មួយ​ពួក​មេ​ដឹក​នាំ ​របស់​គេ, ចង់​ធ្វើ​បាប និង​ចង់​យក​ដុំ​ថ្ម​ គប់​សម្លាប់​ លោក​ទាំង​ពីរ។  លោក​ប៉ូល និង​លោក​បារណាបាស ​យល់​ថា​ សភាពការណ៍​ មិន​ស្រួល ក៏​រត់​ភៀស​ខ្លួន ​ទៅ​ស្រុក​លូកៅនា, គឺ​ទៅ​ ក្រុង​លីស្ដ្រា និង​ក្រុង​ឌើបេ, ព្រម​ទាំង​តំបន់ ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ, ហើយ ​ផ្សព្វផ្សាយ​ដំណឹងល្អ ​នៅ​ទី​នោះ។

លោក​ប៉ូល និង​លោក​បារណាបាស ​នៅ​ក្រុង​លីស្ដ្រា

នៅ​ក្រុង​លីស្ដ្រា មាន​បុរស​ម្នាក់ ​ពិការ​ជើង ​តាំង​ពី​កំណើត​មក។  គាត់​ មិន​អាច​ដើរ​បាន​ឡើយ។  គាត់ ​អង្គុយ​ស្ដាប់​លោក​ប៉ូល​ មាន​ប្រសាសន៍។  លោក​ប៉ូល​ សម្លឹង​មើល​គាត់, ហើយ​ យល់​ឃើញ ​ថា, គាត់​ មាន​ជំនឿ​ គួរ​នឹង​ជា​បាន។  លោក ​ក៏​មាន​ប្រសាសន៍ ទៅ​គាត់​ខ្លាំងៗ​ ថា៖ «សុំ​ក្រោក​ឡើង, ឈរ​អោយ​ត្រង់!»  បុរស​នោះ​ ស្ទុះ​ ក្រោក​ឈរ​ឡើង, ហើយ​ដើរ​បាន។

កាល​មហាជន ​ឃើញ​ការ​អស្ចារ្យ ​ដែល​លោក​ប៉ូល​ បាន​ធ្វើ, គេ​ ក៏​នាំ​គ្នា ​ស្រែក​ហ៊ោ​ ជា​ភាសា​ លូកៅនា ​ថា៖ «ព្រះ​ បាន​និម្មិត​ ជា​មនុស្ស, ចុះ​មក ​គង់​ជា​មួយ​យើង​ហើយ!»  គេ ​ហៅ​លោក​បារណាបាស ​ថា «ព្រះ ​សេយូស» និង​ហៅ​លោក​ប៉ូល ​ថា «ព្រះ ​ហ៊ើមេស»​ ព្រោះ​លោក​ ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ។  បូជាចារ្យ ​របស់​ព្រះ​សេយូស, ​ដែល​មាន​វិហារ​ទល់​មុខ​នឹង​ទីក្រុង, បាន​ដឹក​គោ​ឈ្មោល​ តុបតែង ​លំអ ​ដោយ​ភួង​ផ្កា មក​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង, ព្រោះ​គាត់​ ចង់​ធ្វើ​បូជាយញ្ញ​ រួម​ជា​មួយ​មហាជន។

កាល​សាវ័ក​បារណាបាស និង​សាវ័ក​ប៉ូល បាន​ឮ​ដំណឹង​នេះ, លោក ​ក៏​ហែក​សម្លៀកបំពាក់,​ ហើយ​ ស្ទុះ​ រត់​ទៅ​រក​ប្រជាជន, ទាំង​ស្រែក​ឡើង​ ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​ បាន​ជា​បង​ប្អូន​ នាំ​គ្នា ​ធ្វើ​ដូច្នេះ?  យើង​ខ្ញុំ​ ក៏​ជា​មនុស្ស​ធម្មតា​ ដូច​បង​ប្អូន​ដែរ។  យើង​ខ្ញុំ​ នាំ​ដំណឹងល្អ ​មក​ជំរាប​ជូន​បង​ប្អូន, គឺ​សូម​បង​ប្អូន​ ងាក​ចេញ ​ពី​ការ​ថ្វាយបង្គំ ​រូប​សំណាក​ ឥត​ប្រយោជន៍​នេះ, ហើយ ​បែរ​មក​រក​ព្រះជាម្ចាស់ ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​ គង់​នៅ​វិញ, ជា​ព្រះ ​ដែល​បាន​បង្កើត​ ផ្ទៃ​មេឃ, ផែនដី, សមុទ្រ, និង​អ្វីៗ​សព្វ​សារពើ ​ដែល​មាន ​នៅ​ទី​ទាំង​នោះ​ផង។  នៅ​ជំនាន់​មុនៗ, ព្រះអង្គ​ បាន​បណ្ដោយ ​អោយ​ជាតិ​សាសន៍​នានា ដើរ​តាម​មាគ៌ា ​រៀងៗ​ខ្លួន។  ក៏​ប៉ុន្តែ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ, ព្រះអង្គ​ នៅ​តែ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​ សប្បុរស ​មិន​ដែល​អាក់ខាន​ឡើយ, ដើម្បី​អោយ​គេ​ បាន​ស្គាល់​ព្រះអង្គ, គឺ​ប្រទាន​ទឹក​ភ្លៀង​ ពី​លើ​មេឃ និង​ប្រទាន​ភោគ​ផល​ មក​បង​ប្អូន ​តាម​រដូវ​កាល, ធ្វើ​អោយ​បង​ប្អូន​ មាន​ម្ហូប​អាហារ​ ដ៏​បរិបូណ៌ និង​មាន​អំណរ​សប្បាយ​ ក្នុង​ចិត្ត​ផង។»  ទោះ​បី​ លោក​ទាំង​ពីរ​ មាន​ប្រសាសន៍​ដូច្នេះ, ក៏​លោក ​រក​ឃាត់​មហាជន ​មិន​អោយ​ធ្វើ​បូជាយញ្ញ​ ជូន​លោក​ សឹង​តែ​ពុំ​បាន។

បន្ទាប់​មក មាន​ជន​ជាតិ​យូដា​ម ក​ពី​ក្រុង​អន់ទីយ៉ូក និង​ក្រុង​អ៊ីកូនាម បាន​ទាក់ទាញ​ចិត្ត​មហាជន ​អោយ​ចូល​ទៅ​ខាង​គេ, ហើយ ​យក​ដុំ​ថ្ម​ គប់​សម្លាប់ ​លោក​ប៉ូល, រួច​អូស​យក​ទៅ​ចោល ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ទីក្រុង, ព្រោះ​គេ​ នឹក​ស្មាន ​ថា, លោក​ ស្លាប់​បាត់ ​ទៅ​ហើយ។  ប៉ុន្តែ ក្រុម​សិស្ស នាំ​គ្នា​ មក​ជុំវិញ​លោក, លោក​ ក៏​ក្រោក​ឡើង, វិល​ចូល​ទៅ​ទីក្រុង​វិញ។ លុះ​ស្អែក​ឡើង, លោក ​ចេញ​ដំណើរ​ ទៅ​ក្រុង​ឌើបេ​ ជា​មួយ​លោក​បារណាបាស។

លោក​ប៉ូល និង​លោក​បារណាបាស ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ ​ក្រុង​អន់ទីយ៉ូក​ ក្នុង​ស្រុក​ស៊ីរី ​វិញ

លោក​ប៉ូល និង​លោក​បារណាបាស បាន​ផ្សព្វផ្សាយ​ដំណឹងល្អ នៅ​ក្រុង​ឌើបេ, ហើយ​ ណែនាំ​មនុស្ស​ ជា​ច្រើន ​អោយ​ធ្វើ​ជា​សិស្ស។  បន្ទាប់​មក លោក ​វិល​ទៅ​ក្រុង​លីស្ដ្រា, ក្រុង​អ៊ីកូនាម, និង​ក្រុង​អន់ទីយ៉ូក​វិញ។  លោក ​ដាស់​តឿន​ពួក​សិស្ស ​អោយ​តាំង​ចិត្ត​មាំមួន និង​លើក​ទឹក​ចិត្ត​គេ​ អោយ​មាន​ជំនឿ​ខ្ជាប់ខ្ជួន, ដោយ​មាន​ប្រសាសន៍ ​ថា៖ «យើង​ ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​វេទនា​ ជា​ច្រើន ដើម្បី​ អោយ​បាន​ចូល​ក្នុង​ ព្រះរាជ្យ របស់​ព្រះជាម្ចាស់។»  លោក​ បាន​តែងតាំង​ ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ នៅ​តាម​ក្រុមជំនុំ ​នីមួយៗ។  លុះ​បាន​អធិស្ឋាន និង​តម​អាហារ​រួច​ហើយ, លោក​ទាំង​ពីរ ​ក៏​ផ្ញើ​ពួក​សិស្ស ទុក​នៅ​នឹង​ ព្រះអម្ចាស់ ​ដែល​គេ​ បាន​ជឿ។  បន្ទាប់​មក​ទៀត លោក​ទាំង​ពីរ ​ធ្វើ​ដំណើរ ​ឆ្លង​កាត់​ ស្រុក​ពីស៊ីឌា, មក​ដល់​ស្រុក​ប៉ាមភីលា។  លោក ​បាន​ប្រកាស​ព្រះបន្ទូល ​នៅ​ក្រុង​ពើកា, រួច​លោក ​នាំ​គ្នា​ ចុះ​ទៅ​ក្រុង​ អាតាលា។ 

នៅ​ទី​នោះ លោក ​នាំ​គ្នា​ ចុះ​សំពៅ, វិល​ត្រឡប់​មក​ ក្រុង​អន់ទីយ៉ូក​វិញ, គឺ​នៅ​ក្រុង​អន់ទីយ៉ូក ​នេះ​ហើយ ដែល​ក្រុមជំនុំ​ បាន​ផ្ញើ​លោក​ទាំង​ពីរ​ ទៅ​លើ​ព្រះហឫទ័យ ​ប្រណីសន្ដោស​ របស់​ ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បី​ បំពេញ​កិច្ចការ​ ដែល​លោក ​ទើប​នឹង​បាន​សំរេច​នេះ។  កាល​លោកទាំង​ពីរ​ មក​ដល់, លោក​ ប្រមូល​ក្រុមជំនុំ​ អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា, ហើយ ​រៀប​រាប់ ​អំពី​កិច្ចការ ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ បាន​ធ្វើ ​ជា​មួយ​ពួក​លោក និង​រៀប​រាប់​ អំពី​របៀប ​ដែល​ព្រះអង្គ ​បើក​ផ្លូវ​ អោយ​សាសន៍​ដទៃ ​ជឿ។  បន្ទាប់​មក លោក​ទាំង​ពីរ​ ស្នាក់​នៅ​ទី​នោះ ជា​មួយ​ពួក​សិស្ស ​អស់​រយៈ​ពេល​ ជា​យូរ​ក្រែល។ 


Acts 14


In Iconium


At Iconium Paul and Barnabas went as usual into the Jewish synagogue. There they spoke so effectively that a great number of Jews and Greeks believed. But the Jews who refused to believe stirred up the other Gentiles and poisoned their minds against the brothers. So Paul and Barnabas spent considerable time there, speaking boldly for the Lord, who confirmed the message of his grace by enabling them to perform signs and wonders. The people of the city were divided; some sided with the Jews, others with the apostles. There was a plot afoot among both Gentiles and Jews, together with their leaders, to mistreat them and stone them. But they found out about it and fled to the Lycaonian cities of Lystra and Derbe and to the surrounding country, where they continued to preach the gospel.

In Lystra and Derbe


In Lystra there sat a man who was lame. He had been that way from birth and had never walked. He listened to Paul as he was speaking. Paul looked directly at him, saw that he had faith to be healed 10 and called out, “Stand up on your feet!” At that, the man jumped up and began to walk.
11 When the crowd saw what Paul had done, they shouted in the Lycaonian language, “The gods have come down to us in human form!” 12 Barnabas they called Zeus, and Paul they called Hermes because he was the chief speaker. 13 The priest of Zeus, whose temple was just outside the city, brought bulls and wreaths to the city gates because he and the crowd wanted to offer sacrifices to them.

14 But when the apostles Barnabas and Paul heard of this, they tore their clothes and rushed out into the crowd, shouting: 15 “Friends, why are you doing this? We too are only human, like you. We are bringing you good news, telling you to turn from these worthless things to the living God, who made the heavens and the earth and the sea and everything in them. 16 In the past, he let all nations go their own way. 17 Yet he has not left himself without testimony: He has shown kindness by giving you rain from heaven and crops in their seasons; he provides you with plenty of food and fills your hearts with joy.” 18 Even with these words, they had difficulty keeping the crowd from sacrificing to them.

19 Then some Jews came from Antioch and Iconium and won the crowd over. They stoned Paul and dragged him outside the city, thinking he was dead. 20 But after the disciples had gathered around him, he got up and went back into the city. The next day he and Barnabas left for Derbe.

The Return to Antioch in Syria


21 They preached the gospel in that city and won a large number of disciples. Then they returned to Lystra, Iconium and Antioch, 22 strengthening the disciples and encouraging them to remain true to the faith. “We must go through many hardships to enter the kingdom of God,” they said. 23 Paul and Barnabas appointed elders[a] for them in each church and, with prayer and fasting, committed them to the Lord, in whom they had put their trust. 24 After going through Pisidia, they came into Pamphylia, 25 and when they had preached the word in Perga, they went down to Attalia.

26 From Attalia they sailed back to Antioch, where they had been committed to the grace of God for the work they had now completed. 27 On arriving there, they gathered the church together and reported all that God had done through them and how he had opened a door of faith to the Gentiles. 28 And they stayed there a long time with the disciples.


7 comments:

Anonymous said...

I don't understand why you post these scriptures. Are you a Christian? ....I'm a Khmer Christian I can read your post in Khmer bible verse. Is it related to something?

Anonymous said...

They keep knocking on your door until you open it. That's how they spread.

Anonymous said...

If your God almighty? Why are we human on earth suffer and not the aliens? Stop your God preaching shit here..if i want to learn about your God, i would have gone to church or read the bible.

Man from Las Vegas aka Sin City.

Anonymous said...

YOUR JESUS IS GREAT! MY BUDDHA IS GREAT TOO! AND HIS ALLAH IS ALSO GREAT! ANYTHING NEW?

Anonymous said...

"There is simply no good data pointing to a supernatural being who either takes an interest in the world or actively affects it. Isn't it curious that all the big miracles, resurrections and ascensions to heaven occurred in the distant past, documented by single, dubious books? Besides, the "truth claims" of the various faiths about prophets, virgin births, angels, heaven and the like are not only scientifically unbelievable, but conflicting, so that most or all of them must be wrong. To Christians, Jesus is absolutely the scion and substance of God; to Muslims, that's blasphemy, punishable by execution.

The more science learns about the world, the less room there is for God. Natural selection dispelled the last biology-based argument for divinity - the "design" of plants and animals. Now physics is displacing other claims, showing how the universe could have begun from "nothing" without celestial help.

There's not only an absence of evidence for God, but good evidence against him. To the open-minded, religions were clearly invented by human beings to support their fervent wishes for what they wanted to be true.

Our very world testifies constantly against God. Take natural selection, a process that is cruel, painful and wasteful. After Darwin's idea displaced Genesis-based creationism, the theological sausage-grinder - designed to transform scientific necessities into religious virtues - rationalised why it was better for God to have used natural selection to produce human beings. Needless to say, that argument doesn't fit with an all-loving God. Equally feeble are theological explanations for other suffering in the world. If there is a God, the evidence points to one who is apathetic - or even
a bit malicious.

To believers, testing the "God hypothesis" is not an option because they will accept no observations that disprove it. While I can imagine scientific evidence for God, even evidence that would make me a believer (a reappearing Jesus who instantly restores the limbs of amputees would do), there is no evidence - not even the Holocaust - which can dispel their faith in a good and loving God."

Jerry Coyne

Anonymous said...

ki.medi is oportunist release policy and take spread his religion very cunning like dog under house. from now on, i will read anything curse and imprecate kimedia till disolve like salt in water

Anonymous said...

If you keep your God to yourself, the world would be a better place.